Ռազմավարական թակարդ Խարգ կղզում. Ինչպե՞ս է Իրանի դեմ պայքարը բացահայտում ԱՄՆ-ի դաշինքների խորքային ճգնաժամը

Համապարփակ սեղմագիր. Խարգ կղզին և դաշնակցային հարաբերությունների ճգնաժամը

Հիմնական գաղափարը Հոդվածը վերլուծում է Իրանի դեմ հնարավոր ամերիկյան գործողությունների ռազմավարական բարդությունները, հատկապես Խարգ կղզու գրավման կամ ոչնչացման համատեքստում: Հիմնական խնդիրն այն չէ, թե արդյոք ԱՄՆ-ը կարող է դա անել (իհարկե, կարող է), այլ այն, որ ԱՄՆ-ի կողմից իր դաշնակիցների նկատմամբ կիրառվող պայմանական մոտեցումները փոխել են նրանց վարքագիծը. դաշնակիցներն այլևս ավտոմատ կերպով չեն հետևում Վաշինգտոնին և պատրաստ չեն անվերապահորեն կրել ռիսկերի ու ծախսերի բեռը:

Հոդվածի առանցքային կետերը

• Խարգ կղզու նշանակությունը և ռիսկերը. Խարգ կղզին սպասարկում է Իրանի նավթի արտահանման 90%-ը (օրական ավելի քան մեկ միլիոն բարել): Կղզու գրավումը կպահանջի տևական ջանքեր և դաշնակիցների օգնություն, իսկ ոչնչացումը կառաջացնի գլոբալ տնտեսական շոկ՝ կտրուկ բարձրացնելով նավթի գները, ապահովագրավճարներն ու տրանզիտի ծախսերը:

• 

  ԱՀԿ-ի ճգնաժամը և գլոբալ առևտրի նոր ուղիները

  Անհամաչափ վնաս դաշնակիցներին. Էներգետիկ գների աճի հիմնական հարվածը կընդունեն Եվրոպայի և Ասիայի դաշնակիցները, որոնք առանց այն էլ պայքարում են գնաճի դեմ: Այս ցնցումն անմիջապես կվերածվի ներքին քաղաքական խնդիրների:

• Դաշնակցային համակարգի փլուզումը. Նախկինում դաշնակիցները պատրաստ էին կրել նման բեռ հանուն ընդհանուր ռազմավարության: Սակայն նախագահ Թրամփի վարչակազմը դաշինքները (օրինակ՝ ՆԱՏՕ-ի 5-րդ հոդվածը) դարձրել է պայմանական՝ հրապարակավ վիճարկելով դրանք և պահանջելով վերաբանակցություններ բեռի բաշխման շուրջ:

• Արդյունքը՝ իրավիճակային կոալիցիաներ. Քանի որ անվտանգության երաշխիքներն այլևս կայուն չեն, դաշնակիցները սկսել են ապահովագրվել՝ խուսափելով ճգնաժամերում ԱՄՆ-ի հետ ավտոմատ հավասարեցումից (ալայնմենթից): Երբեմնի հստակ դաշինքները վերածվում են «իրավիճակային կոալիցիաների», ինչը դժվարացնում է համակարգված գործողությունները: Որքան ռիսկերը մեծանում են (ինչպես Իրանի դեպքում), այնքան դաշնակիցները հակված են սահմանափակել իրենց ներգրավվածությունը: