Կլիմայական նոր «Սառը պատերազմ». Արևմուտքի և Արևելքի միասնությունը՝ հանուն կանաչ ապագայի

Հոդվածը, որի հեղինակն է Ադաիր Թըրները, քննարկում է կլիմայական փոփոխությունների դեմ պայքարը և ԱՄՆ-ի դերի նվազումը այս գործընթացում։ Հիմնական միտքը՝ ԱՄՆ-ի քաղաքական անորոշության պայմաններում Եվրոպական Միությունը (ԵՄ) և Չինաստանը ստիպված են դառնալ կլիմայի քաղաքականության նոր առաջնորդներ՝ կնքելով համաձայնագրեր՝ գլոբալ ջերմաստիճանի բարձրացումը սահմանափակելու համար։

Հիմնական փաստարկներ

• ԱՄՆ-ի առաջնորդության բացակայությունը: Հոդվածում նշվում է, որ ԱՄՆ-ի ներքաղաքական անորոշությունը և նախագահական ընտրությունների արդյունքների անկանխատեսելիությունը խոչընդոտում են միջազգային կլիմայական գործողություններին։ Մինչ ԱՄՆ-ը կենտրոնացած է ներքին խնդիրների վրա, մյուս երկրները ստիպված են դուրս գալ առաջ։
• ԵՄ-Չինաստան համագործակցությունը որպես նոր ուղի: Հեղինակը պնդում է, որ ԵՄ-ը և Չինաստանը պետք է դառնան կլիմայական նոր կանոնների սահմանողը։ Նրանք կարող են միասին ավելացնել ջերմոցային գազերի արտանետումների նվազեցման թիրախները և մշակել համատեղ առևտրային քաղաքականություն, որը կնպաստի «կանաչ» տեխնոլոգիաների արտահանմանը։
• Համաձայնագրի հնարավոր կետերը:
  • Արտանետումների նոր թիրախներ: ԵՄ-ը և Չինաստանը կարող են համաձայնության գալ ավելի խիստ թիրախների շուրջ՝ հասնելու զրոյական արտանետումների։ Սա օրինակ կծառայի աշխարհի մյուս երկրների համար։
  • 

    Արհեստական բանականությունը՝ կառավարության անդամ․ ինչո՞ւ է սա վտանգավոր ժողովրդավարության համար

    «Ածխածնային» սահմանային կարգավորում: ԵՄ-ը կարող է ներմուծել «ածխածնային սահմանային ճշգրտման մեխանիզմ», որը մաքսատուրքեր կսահմանի այն ապրանքների վրա, որոնք արտադրվել են բարձր արտանետումներ ունեցող երկրներում։ Այս մեխանիզմը, սակայն, չի կիրառվի այն երկրների համար, որոնք համաձայնվում են կլիմայական խիստ քաղաքականությանը։ Սա լրացուցիչ խթան կհանդիսանա համաձայնագրերին միանալու համար։

• Չինաստանի դերը: Հոդվածը ընդգծում է Չինաստանի կարևորությունը, քանի որ այն ոչ միայն ջերմոցային գազերի խոշորագույն արտանետող է, այլև «կանաչ» տեխնոլոգիաների (օրինակ՝ արևային վահանակներ) արտադրության և արտահանման համաշխարհային առաջատար։

Եզրակացություն

Հեղինակը եզրակացնում է, որ թեև ԱՄՆ-ը ավանդաբար եղել է գլոբալ առաջնորդ, կլիմայի քաղաքականության ոլորտում նրա բացակայությունը ստիպում է ԵՄ-ին և Չինաստանին ստանձնել այդ դերը։ Այս համագործակցությունը ոչ միայն կբարձրացնի կլիմայի դեմ պայքարի արդյունավետությունը, այլև կփոխի համաշխարհային իշխանության հավասարակշռությունը։