Արդյունաբերական կախվածություն, որը սպառնում է ազգային անվտանգությանը
Գերմանիայի ռազմական հավակնությունները և դրանց խոցելիությունը
Գերմանիայի կանցլերի հավակնոտ ծրագիրը՝ երկիրը դարձնել «Եվրոպայի ամենաուժեղ սովորական բանակը», ուղեկցվում է աննախադեպ ֆինանսավորմամբ։ Բեռլինը խոստացել է մինչև 2029 թվականը պաշտպանության վրա ծախսել հարյուր միլիարդավոր եվրո, ինչը խախտում է տասնամյակների ֆինանսական զսպվածությունը։ Այս գումարներով արդեն իսկ կատարվում են պատվերներ՝ զրահատեխնիկայի, հրթիռների և զինամթերքի համար, և պաշտպանական ընկերությունները փորձում են վերականգնել Սառը պատերազմից հետո անգործության մատնված արտադրական հզորությունները։ Այս մասին գրում է POLITICO-ն:
Միավորված ազգեր, չմիավորված բյուջե. Ինչպես ՄԱԿ-ը հայտնվեց ֆինանսական փոթորկի մեջ
Սակայն այս ամբողջ ծրագիրը կառուցված է խիստ խոցելի հիմքի վրա։ Յուրաքանչյուր տանկ, հրթիռ կամ անօդաչու թռչող սարք, որը պատվիրվում է, կախված է հազվագյուտ և կարևոր հումքային նյութերից։ Ըստ Գերմանիայի արդյունաբերության ֆեդերացիայի (BDI)՝ հազվագյուտ հողային տարրերը, ինչպիսիք են նեոդիմիումը և դիսպրոզիումը, ինչպես նաև վոլֆրամը, գրաֆիտը, տիտանը և մագնեզիումը, ժամանակակից ռազմական համակարգերի կարևորագույն բաղադրիչներն են՝ սնուցելով ռադարները, հրթիռների կառավարման համակարգերը և անօդաչու թռչող սարքերը։
Կախվածությունը Չինաստանից և ռիսկերը
Հոդվածը ընդգծում է, որ այս նյութերի մեծ մասը ներկրվում է Չինաստանից։ BDI-ը նախազգուշացնում է, որ ԵՄ-ն իր ռազմավարական հումքային նյութերի 95%-ը ներկրում է, իսկ դրանց 90%-ի համար կախված է ոչ ԵՄ երկրներից։ Միևնույն ժամանակ, Գերմանիայի սեփական վերամշակումը գրեթե գոյություն չունի։ Չինաստանը վերահսկում է համաշխարհային վերամշակման ավելի քան 50%-ը շատ կարևոր հանքանյութերի համար, իսկ որոշների դեպքում՝ մինչև 86%-ը (օրինակ՝ գալիում և գերմանիում)։
Այս կախվածությունը գործնական սպառնալիք է ներկայացնում, քանի որ Չինաստանն արդեն իսկ սահմանափակում է որոշ հումքային նյութերի արտահանումը Արևմտյան պաշտպանական ընկերություններին, ինչը հանգեցնում է արտադրության ուշացումների և ծախսերի աճի։ Մասնագետների կարծիքով, նույնիսկ եթե Պեկինը պահպանի արտահանումը, կառուցվածքային կախվածությունը մնում է՝ դարձնելով Գերմանիային և մյուս եվրոպական երկրներին խոցելի Չինաստանի ցանկացած քաղաքական որոշման նկատմամբ։
ԵՄ-ի և Գերմանիայի դանդաղ արձագանքը
Հոդվածի քննադատական հատվածը նվիրված է ԵՄ-ի և Գերմանիայի քաղաքականությանը։ Չնայած ԵՄ-ն խոստացել է ապահովել կարևոր հանքանյութերի հասանելիությունը, փորձագետները կարծում են, որ անհրաժեշտ ռազմավարական եզրակացություններ չեն արվել։ Ի տարբերություն ԱՄՆ-ի, որտեղ գոյություն ունի Պաշտպանության արտադրության մասին օրենք և ազգային պահեստային ֆոնդեր, ԵՄ-ի մոտեցումը ավելի մեղմ է։ «Կարևոր հումքային նյութերի մասին» օրենքը միայն նպատակներ է սահմանում, բայց դրանց իրականացումը թողնում է անդամ երկրների կամավոր համակարգմանը։
Գերմանիայի խորհրդարանի անդամները, օրինակ՝ Վանեսա Զոբելը, քննադատում են այս մոտեցումը՝ համարելով այն «բյուրոկրատական» և անարդյունավետ։ Նա պնդում է, որ ազգային կառավարությունները պետք է գործեն, երբ Բրյուսելը վարանում է։ Զոբելը կարծում է, որ կարճաժամկետ լուծումը ազգային պահեստային պաշարներ ստեղծելն է, սակայն իրական կայունության համար պետք է կառուցվածքային փոփոխություններ կատարվեն, ներառյալ Գերմանիայի սեփական պաշարների ակտիվացումը և հանքարդյունաբերության քաղաքական դիմադրության հաղթահարումը։
Հոդվածը եզրափակվում է այն մտքով, որ Գերմանիան պետք է դադարի հույս դնել շուկայական ուժերի վրա և սկսի մտածել որպես աշխարհաքաղաքական դերակատար։ Ինչպես նշում է Զոբելը, «ամեն ինչ քաղաքական է, ամեն ինչ ռազմավարական է», և «Zeitenwende»-ի (փոփոխությունների դարաշրջան) ոգին պետք է դրսևորվի նաև այս ոլորտում։
