Հրեական ժառանգությունը և պատասխանատվության որոնումը

Տրամադրված տեքստը հեղինակ Ջեյմս Ա. Գոլդսթոն անձնական խոհերն են project-syndicate-ում՝ իր հրեական ծագման և Իսրայելի ու իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտության վերաբերյալ իր փոփոխվող տեսակետի մասին։

Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի հետ համահունչ. Կանադան փոխում է իր արտաքին քաղաքականությունը

Հեղինակը սկսում է իր ընտանեկան պատմություններից, որոնցից մեկը 19-րդ դարի Կիևի ռաբբիի մասին է, իսկ մյուսը՝ իր մեծ տատի, ով Ամերիկա գնալու ճանապարհին կարճատև կանգ է առել Անգլիայում, ինչի արդյունքում առաջացել է Վիկտորիա թագուհու հետ կապ ունենալու «անհավանական պնդումը»։ Հեղինակի ծնողները, թեև խիստ պահպանողական չէին, նրանց մոտ հրեական ինքնություն են սերմանել Զատիկի և Խանուկայի նման ավանդույթների միջոցով, ինչպես նաև Իսրայելին աջակցելու ամուր դիրքորոշմամբ։ Հեղինակի հայրը, ով ժամանակին Հիլելի ղեկավար էր, Իրգունի՝ սիոնիստական ռազմական խմբավորման հպարտ կողմնակիցն էր։

Այնուամենայնիվ, հեղինակը նշում է, որ իր հոր հայացքները հետագայում փոխվել են, և նա սկսել է «անհարմար հարցեր բարձրացնել Իսրայելի՝ պաղեստինցիների նկատմամբ վերաբերմունքի մասին»։ Սա լարվածություն էր ստեղծում ընտանեկան հավաքույթների ժամանակ։ Սկզբում հեղինակը խուսափում էր այդ թեմայից, սակայն ստիպված էր դիմակայել դրան՝ 2000-ականներին Իսրայել և Հորդանան գետի Արևմտյան ափ այցելելուց հետո։ Հեղինակը նկարագրում է, որ Թել Ավիվի հրեա իսրայելցիների հետ ուժեղ հարազատություն է զգում, սակայն խորապես անհանգստացած էր Արևմտյան ափում տեսած պայմաններից, որոնք նա համեմատում էր ՀԱՀ-ում ապարտեիդի ժամանակաշրջանի հետ։

Այս փորձը հեղինակին ստիպել է անձնական ներգրավվածություն զգալ շարունակվող հակամարտության մեջ, հատկապես հոկտեմբերի 7-ի ՀԱՄԱՍ-ի հարձակումներից և դրան հաջորդած Գազայի պատերազմից հետո։ Որպես մարդու իրավունքների փաստաբան, հեղինակն իրեն պարտավորված է զգում արձագանքել այս իրադարձություններին իրավական համակարգի միջոցով՝ հանդես գալով երկու կողմերի կողմից հնարավոր հանցագործությունների համար պատասխանատվության կանչելու օգտին։ Հեղինակը նաև կարծում է, որ Միացյալ Նահանգներում աճող հակասեմիտիզմին պետք է արձագանքել՝ վերահաստատելով մարդու համընդհանուր իրավունքներն ու խոսքի ազատությունը։ Հեղինակն իր խոսքը եզրափակում է մտորումներով, թե ինչպես կհաշտվեին իր այլևս կենդանի չգտնվող ծնողներն իրենց սեփական փորձառությունների և ներկայի վայրագությունների հետ՝ հույս հայտնելով, որ նրանք կդիտարկեն արդարության հասնելու իր ձգտումը որպես իրենց հրեական հավատքի հաստատում։