Զարգացումը որպես «կոշտ ուժ». Անվտանգության նոր պարադիգմը

Այսօրվա բեկումնային աշխարհում անվտանգությունն այլևս չի սահմանվում միայն ռազմական տեխնիկայով և պայմանագրերով։ Հեղինակը պնդում է, որ միջազգային տնտեսական և սոցիալական զարգացումը ոչ թե պարզապես բարեգործություն կամ «փափուկ ուժ» է, այլ իրական «կոշտ ուժ» և ապագա սպառնալիքների դեմ ամենաարդյունավետ կանխարգելիչ զենքը։

Հոդվածի առանցքային կետերը

• Անվտանգության սխալ ընկալումը. Շատ առաջնորդներ զարգացմանն ուղղված օգնությունը դիտարկում են որպես շքեղություն՝ ի տարբերություն «իրական» պաշտպանական ծախսերի։ Երբ մենք գումար ենք գտնում հրթիռների համար, բայց ոչ ջրի կամ կրթության համար, մենք ոչ թե պաշտպանում, այլ թուլացնում ենք մեր հասարակությունները: Անտեսելով բռնության արմատական պատճառները՝ մենք հետագայում վճարում ենք շատ ավելի մեծ գին:

• Տնտեսական արդյունավետություն և ներդրումների վերադարձ. Ճգնաժամերը կանխելը շատ ավելի էժան է, քան դրանց հետևանքները վերացնելը: Վիճակագրությունը ցույց է տալիս, որ զարգացման և հակամարտությունների կանխարգելման մեջ ներդրված յուրաքանչյուր 1 դոլարը կարող է խնայել մինչև 103 դոլար ապագա ճգնաժամային ծախսերից (ռազմական գործողություններից մինչև մարդասիրական օգնություն):

• Ռազմական ուժի սահմանափակումները. Ավիահարվածներն ու պատժամիջոցները չեն վերացնում ծայրահեղականությունը կամ միգրացիան:

  • 

    Գլոբալ անվտանգության խաչմերուկում. Ժողովրդավարությունների նոր մարտահրավերներն ու ռազմական ծախսերը

    Չադ լճի ավազանի օրինակը. Տարիներ շարունակվող ռազմական գործողությունները չէին կարողանում կանգնեցնել բռնությունը, քանի դեռ չէին սկսվել զարգացման ծրագրեր (աշխատատեղերի ստեղծում, ծառայությունների վերականգնում):

  • Իրաքի օրինակը. Մարդիկ սկսեցին վերադառնալ իրենց տներ ոչ միայն այն պատճառով, որ կրակոցները դադարեցին, այլ որովհետև վերականգնվեցին էլեկտրամատակարարումը, դպրոցներն ու հիվանդանոցները:

• Ճիշտ հաջորդականության կարևորությունը. Բեռլինի պատի անկումից հետո կայունություն հաստատվեց այն հասարակություններում, որտեղ պահպանվեց ճիշտ հաջորդականություն՝ ինստիտուտների կայացումը նախորդեց շուկայական ազատականացմանը, իսկ տնտեսական բարեփոխումներն ուղեկցվեցին սոցիալական ապահովության ցանցերով:

• Ռազմավարական իրատեսություն. Անվտանգության քաղաքականությունը, որը ռազմական ուժը գերադասում է զարգացումից, ստեղծում է վակուում, որից անմիջապես օգտվում են ծայրահեղականներն ու թշնամի ուժերը: Զարգացումը ոչ թե հաջորդում է անվտանգությանը, այլ ստեղծում է այն:

Եզրակացություն

«Կոշտ ուժը» միայն արձագանքելու կարողությունը չէ, դա նաև կանխարգելելու կարողությունն է։ Զարգացման ինտեգրումը աշխարհաքաղաքականության մեջ ոչ թե իդեալիզմ է, այլ բյուջեն խնայող, ռազմավարական իրատեսություն։ Պետությունները կամ պետք է կանխավ վճարեն զարգացման համար, կամ ավելի ուշ վճարեն կրկնապատիկը՝ տուժելով անկայունությունից ու պատերազմներից։