Կայսերական անցյալը և ապագայի հավակնությունները. Ինչպե՞ս է Չինաստանի պատմությունը ձևավորում նրա արտաքին քաղաքականությունը

Հոդվածի հեղինակ Անա Պալասիոն վիճարկում է այն տարածված պատկերացումը, թե Չինաստանը և Ռուսաստանը ձգտում են քանդել միջազգային կարգը։ Հեղինակը պնդում է, որ միայն Ռուսաստանն է, որ ձգտում է դրան, մինչդեռ Չինաստանը փորձում է բարեփոխել այդ կարգը՝ ավելի մեծ ազդեցություն ստանալու նպատակով։

Չինաստանի Դերը Միջազգային Կարգում

Հոդվածը հիշեցնում է, որ Չինաստանը ներկա է եղել ժամանակակից միջազգային կարգի հիմնադրմանը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։

• Պատմական Դերը: Չինաստանը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի «Մեծ Քառյակից» մեկն էր։ 1943 թվականի Կահիրեի կոնֆերանսում Չինաստանի առաջնորդ Չիանգ Կայ-շեկը հավասարապես մասնակցեց հետպատերազմյան կարգավորմանը։
• 

  Բարեգործությո՞ւն, թե՞ ռազմավարություն. Ինչո՞ւ է ԵՄ-ի ընդլայնումն անհետաձգելի անվտանգության հարց

  Հիմնադիր Անդամ: Չինացի պատվիրակները ներկա էին Բրետտոն Վուդսի (ԱՄՀ և Համաշխարհային բանկ) և Սան Ֆրանցիսկոյի կոնֆերանսներին, և Չինաստանը դարձավ ՄԱԿ-ի կանոնադրության առաջին ստորագրողը։ Չինացի փիլիսոփա Պ.Չ. Չանգը նույնիսկ նպաստեց Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի ձևավորմանը՝ պնդելով, որ այն պետք է արտացոլի ոչ միայն արևմտյան, այլև կոնֆուցիական սկզբունքները։

Չինաստանը՝ Բարեփոխիչ, Ոչ թե Ավերիչ

• Վերադարձ Միջազգային Համագործակցությանը: Չնայած Մաո Ցզեդունի կառավարման ժամանակահատվածում Չինաստանը հեռացավ միջազգային ինստիտուտներից, այն վերադարձավ՝ 1971 թվականին վերականգնելով իր տեղը ՄԱԿ-ում։
• Նոր Նպատակներ: Սի Ծինփինի օրոք Չինաստանի նպատակն է արդիականացնել և բարեփոխել գոյություն ունեցող գլոբալ ինստիտուտները՝ դրանցում ավելի մեծ ձայն տալով զարգացող երկրներին։ Չինաստանը նաև ստեղծում է նոր կառույցներ, ինչպիսիք են BRICS-ը և Ասիական ենթակառուցվածքների ներդրումային բանկը։
• Պատմական Հիշողություն: Հոդվածը նշում է, որ Չինաստանի արտաքին քաղաքականությունը ձևավորվել է իր «նվաստացման դարից» (1839-1945), երբ կայսերական ուժերը նվաճեցին երկիրը։ Այս պատմական փորձը Չինաստանին դարձնում է լավ դիրքավորված՝ իշխանության պահանջները ներառականության հետ հավասարակշռելու համար։

Եզրակացություն

Հոդվածը եզրակացնում է, որ 1945 թվականին ստեղծված միջազգային կարգը դեռևս արդիական է, բայց այն պետք է թարմացվի։ Այդ գործընթացում Չինաստանը, որպես հիմնադիր և միաժամանակ մեկուսացում ապրած երկիր, կարող է կարևոր դեր խաղալ՝ նպաստելով ճկունության, հուսալիության և ներառականության սկզբունքներին։